จดหมายรักถึง Shock Me Girls รักช็อตใจ ยัยช็อตฟีล

ก่อนอื่นเลยอยากบอกว่า “ใจหายจัง”

การเฝ้ารอเวลาสองทุ่มวันเสาร์-อาทิตย์ เพราะอยากดูอะไรบางอย่าง เป็นความรู้สึกที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานแล้วจริง ๆ แต่ Shock Me Girls ทำให้มันกลับมาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ซีรีส์ที่สมบูรณ์แบบ ตอนจบก็แปลก แถมยังไม่ทำตามความคาดหวังของใครสักคน

บางจังหวะยังไปไม่สุด บางความสัมพันธ์ยังโตเร็วเกินไป บางสิ่งที่ควรได้เห็น กลับหายไป

แต่พอคิดดี ๆ มันอาจไม่ใช่ “ข้อผิดพลาด” เสียทีเดียว เพราะสำหรับผม จักรวาลที่ชื่อว่า “ส.ป.ส.”
ไม่ใช่แค่พื้นที่ให้ตัวละครมีชีวิต แต่มันคือพื้นที่ที่ “ตัวตนจริง” ของเมมเบอร์ ถูกหยิบมาขยายความ โดยผู้กำกับอย่าง “พี่เขม” ใครเป็นคนแบบไหนก็เขียนให้ “เป็นแบบนั้น แต่ชัดขึ้น”

มันไม่ใช่การฝืนให้เข้าบท แต่เป็นการสร้างบทจากสิ่งที่ทุกคนเป็นอยู่แล้ว นี่แหละมั้ง ที่ทำให้ทุกอย่าง
มันรู้สึก “จริง” แบบที่อธิบายยาก

ถ้าจะให้ผมสรุปง่าย ๆ ส.ป.ส. สำหรับผม คือ “โรงเรียนสอนการแสดง” ที่เอาการสอบจริงมาให้ดูทุกสัปดาห์ เราไม่ได้ลุ้นแค่ว่า เรื่องจะไปยังไง แต่ลุ้นว่า EP นี้ เมมเบอร์จะเล่นออกมายังไง

“พี่ตะวัน” จะช็อตใส่ใครอีก
“เสี่ย” ที่เจ้าชู้จะลงเอยกับใคร
“จอร์จี้” จะยอมรับตัวเองเมื่อไหร่
“มินตรา” จะทนอยู่กับจอร์จี้ได้ไหม
“สายไหม” จะไปเผือกเรื่องของใครต่อ

สุดท้ายแล้ว Shock Me Girls อาจไม่ใช่ซีรีส์ที่ทุกคนชอบ เพราะมันคือ “งานทดลอง” การทดลองว่า ถ้าเล่าเรื่องด้วย “ตลกหน้าตาย” ไม่ตบมุก ไม่ย้ำ ไม่ช่วยคนดู คนจะยังเข้าใจมันอยู่ไหม? คำตอบ คือ ไม่ใช่แค่เข้าใจ
แต่เรากลับ “รักมัน” มากกว่าที่คิด

ขอบคุณ “พี่เขม” ที่กล้าทำในสิ่งที่ตัวเองยังไม่มั่นใจ ขอบคุณทีมงานเบื้องหลัง ที่ใส่ใจกับทุกดีเทลในซีรีส์เรื่องนี้ และขอบคุณนักแสดงทุกคน ที่ทำให้ตัวละครเหล่านี้มีชีวิตขึ้นมา หวังว่าโรงเรียน ส.ป.ส. แห่งนี้ จะยังไม่ปิดเทอมง่าย ๆ แล้วเจอกันใหม่ในซีซั่น 2

รักแกมากนะเว้ย
รีบกลับมานะ!